“Ślepowidzenie” werd genomineerd voor de Hugo, de Campbell, de Sunburst, de Locus en de Aurora. Stel je voor dat je Siri Keeton bent. Je ontwaakt in de doodsstrijd van de wederopstanding, happend naar lucht na een recordlange aanval van slaapapneu die honderdveertig dagen heeft geduurd. Je voelt hoe het bloed, kleverig van dobutamine en leu-enkefaline, zich een weg baant door slagaders die tijdens de maandenlange stilstand zijn uitgedroogd. Je lichaam vult zich langzaam en pijnlijk: de bloedvaten zetten uit, je lijf valt uiteen; je buigt je en je ongewende ribben knallen luid. Je gewrichten zijn vastgelopen van het stilliggen. Je bent als een streepjesfiguurtje, bevroren in een of andere perverse rigor vitae. Je zou schreeuwen, maar je hebt geen adem. Vampiers doen dit de hele tijd, herinner je je. Voor hen is het normaal, het is hun bijzondere manier om hulpbronnen te sparen. Jouw soort had van hen wat zelfbeheersing kunnen leren, als die absurde afkeer van rechte hoeken niet al aan het prille begin van de beschaving met hen had afgerekend. Of misschien kan dat nu nog? Want de vampiers zijn terug – tot leven gewekt door de voodoo van de paleogenetica, in elkaar geflanst uit junk-dna en versteend beenmerg, gedrenkt in het bloed van sociopaten en hoogfunctionerende autisten. Precies zo’n wezen leidt deze missie. Een handvol van zijn genen leeft ook in jouw lichaam, zodat ook dat uit de dood kan opstaan, hier, aan de rand van de interstellaire ruimte. Niemand vliegt verder dan Jupiter zonder een beetje vampier te worden. De pijn neemt een fractie af. Je activeert je implantaten en controleert je eigen organen: het zal heel wat minuten duren voordat je motoriek naar behoren werkt, en uren voordat het ophoudt met pijn doen. Pijn is een onvermijdelijke bijwerking. Dat is nu eenmaal wat er gebeurt als je vampiersubroutines in menselijke code plakt. Ooit vroeg je om pijnstillers, maar alle zenuwblokkers belemmeren de reactivering van het metabolisme. Bijt op je tanden, soldaat.