Ciało met verzending naar België

HET BOEK DAT IN 2025 DE BOOKER PRIZE WON

De tiener István woont met zijn moeder in een krappe flat in een betonnen flatgebouw in het postcommunistische Hongarije. Verlegen en nieuw in de stad slaagt hij er niet in zich aan te passen aan de levensstijl van zijn klasgenoten, weet hij zich geen raad in de omgang met meisjes en blijft hij een buitenstaander. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden raakt hij verwikkeld in een reeks gebeurtenissen waardoor hij een vreemde wordt voor zijn leeftijdgenoten, zijn moeder en zichzelf.

Enige tijd later verlaat István Hongarije op zoek naar een betere toekomst. Hij herleeft dankzij de goede wil, of misschien eerder het egoïsme, van vreemden en volgt een hobbelig maar stijgend traject dat hem verwijdert van zijn jeugd en van de gebeurtenis die daar abrupt een einde aan maakte. Het gaat hem beter dan hij zich ooit had kunnen voorstellen.

Door een reeks intieme momenten van de hoofdpersoon over meerdere decennia te portretteren, vertelt de auteur het verhaal van een man die innerlijk verscheurd is: vervreemd van een leven waarover hij geen controle heeft en niet passend in de rollen die hij moet spelen. Het spook van een tragedie uit het verleden volgt hem als een schaduw, de leegte van zijn eigen leven en de eentonigheid van alledag kwellen hem, en zo leeft István in voortdurende innerlijke spanning, in onmin met zichzelf.

‘Verbluffend… soms, wanneer ik lees, let ik onder meer op de manier waarop een auteur een roman een nieuwe dimensie heeft gegeven. Voor mij is deze roman [iets nieuws]… Buitengewoon.’
Zadie Smith

‘Szalays koele, afstandelijke roman vertelt het verhaal van een eenzame jongeman die in Hongarije opgroeit bij zijn moeder. Een van de hoofdthema’s van de roman is mannelijke vervreemding: zelfs wanneer de hoofdpersoon de veilige en comfortabele status van iemand uit de bevoorrechte klasse bereikt, voelt hij zich een toeschouwer van zijn eigen leven, dat hij bekijkt met de afstand van iemand die een trauma heeft doorgemaakt en het dagelijks leven door een ruit ziet. Toch laat Szalay ons zijn ontembare verlangen naar zin en verbondenheid voelen.’
‘The New York Times Book Review’

‘Hypnotiserend… We zien hoe István zich als een half wild dier door de wereld beweegt, machteloos tegenover zijn instincten, angstaanjagend en vreemd genoeg beklagenswaardig… Meneer Szalay bekijkt deze verlangens met een koele blik en garandeert ons, lezers, niet dat we ons op ons gemak zullen voelen bij wat we zien.’
‘The Wall Street Journal’

‘Een onvergetelijk portret van mannelijke vervreemding.’
‘People’