Żyjątko

Najnowszy, pięćdziesięciopięciostronicowy tom Łukasza Jarosza Żyjątko przynosi niezwykle silnie zintegrowane wiersze balansujące na przecinających się wzajem krawędziach wymiarów realistycznego postrzegania i medytacyjnego przetwarzania świata wewnętrznego, dzięki czemu każdy wiersz staje się busolą momentalnych rozpoznań stanu psychiczno - mentalnego, wynikłego z konkretnego osadzenia w danym egzystencjalnym momencie oraz rejestracji odłamków z nieustannie rozpadającej się rzeczywistości. Jarosz ponawia gesty ocalenia, lecz jednocześnie wprowadza tony demaskujące wszelkie próby powstrzymania rwącego przepływu magmatycznej wydarzeniowości. Dlatego tym, co intensywnie jest jeszcze odbierane, staje się tytułowe Żyjątko, jako personifikacja tego, co po nas zostaje: "Widać nas z daleka: zwapnione światło w oczach,/ciało skroplone w punkt."

Maciej Melecki