Z witraży cz.1

Nim stał się dzień, w którym powiedziano: "Narodził się człowiek" - uczyniłeś mnie swoim. Nim dłonią kapłana nadałeś mi imię - uczyniłeś mnie swoim. I stałeś się, Panie, tak bliski, że mogę Cię nazwać chlebem i solą mojego istnienia. I stałeś się, Panie, tak bliski, że mogę Cię nazwać przyczyną mojego jestestwa i zasadą mojego bytu, albowiem uczyniłeś ludzką duszę bliską sobie jak zboże w Hostii. W swoich planach przedwiecznych uczyniłeś miejsce dla mnie; a chociaż wybór tego miejsca nie zależy tylko ode mnie, wezwałeś mnie do wysiłku osiągnięcia doskonałości, mówiąc: "Świętymi bądźcie".

(fragment Sekwencji I)