Wschód księżyca

Rodzimy się i trafiamy do kolorowych kołysek. Później tańczymy na ostrzu noża, a potem szukamy spokoju, który wyda owoce już w mniej kolorowych, wiecznych kołyskach. “Wschód księżyca” to krzyk w środku nocy, gdy krew buzuje w żyłach, a od tańca na ostrzu bolą nogi, serce, wątroba i mózg. Potrzebujesz endorfin, podróży po wyboistym świecie wewnętrznym? To nie ma na co czekać, bo te wersy płoną.

Sen

Gdybym złożył się na trawie

Krzyżem, niczym zbawca ludzi,

I krew spuścił z moich naczyń,

Natchnął ziemię nową maścią,

Co usłyszałbym o świecie?

Co mi cichy wiatr przyniesie?

Życie roślin, płyną soki.

Szemrze woda w kanalikach.

Dudni zwierzę w pancerzyku –

Małe, drobne, niebezpieczne,

Drażni z lekka moje uszy.

Pędy pną się po mej czaszce,

Oplatają dłonie, palce.

Z lekka jasne mrużę oczy,

Ciało składam pod ostoję.

Ściśnie mnie natury chwyt,

Legnie świadomości zaszczyt.

Opadam i spadam – po kosmicznej próżni.

Marzną i zamarzły lodem – drobne łzy.

Nic słyszę i ślepy, i już mnie nie boli,

Więc opadam dalej – bez siły i woli.

Szelest mrugających stóp –

Obcas, duży, mniejszy but.

Ludzie patrzą na wariata,

Co w trawiastym łożu trwa.

A mnie nie ma już dla świata.

Czymże w świecie byłem ja?

Jakub Razarenkow, urodzony 3 marca 2005 r. w Łomży, uczeń warszawskiego liceum. Interesuje się naukami przyrodniczymi, szczególnie astronomią. Pasję do pisania wierszy odkrył w 2021 r. Obecnie tworzy poezję osobistą, egzystencjalną, dzieli się w niej refleksjami dotyczącymi życia codziennego. Miłośnik zwierząt, muzyki alternatywnej i herbat z różnych zakątków świata.