Święty spokój

Czy Sebastian otwiera nam drzwi? Niekoniecznie. Sam sobie też chyba otwiera je niezbyt często, jakby spoglądał na siebie i świat w jakiś dziwny, onieśmielający sposób. Niby chce wszystko zarejestrować, utrwalić w pamięci, a potem zawstydza go sam proces notowania, zapisywania, w konsekwencji tworzenia.

By nie mówić zbyt wiele, przemilcza. Jakby nie chciał peszyć swoich zachwytów, pochyleń nad naturą, która wprowadza go w jakiś inny wymiar...

I co z tym Sebastianem? Dokonuje wyborów, które nie zmieniają jego życia. Tworzy swój własny świat wewnętrzny i w nim spaceruje po świecie natury, jej praw, narodzin, istnienia i umierania. Nie wkracza w rejony codzienności, próbuje je omijać, by wreszcie odnaleźć... Święty spokój.