Serce me czuje…

Tomik „Serce me czuje…” jest zapisem drogi – wewnętrznej, cichej, często bolesnej. Wiersze Zygmunta Kota powstają z uważnego wsłuchiwania się w życie: w jego rytm, pęknięcia, powroty i nawroty pamięci. To poezja zakorzeniona w doświadczeniu codzienności, w drobnych gestach, wspomnieniach, miejscach i chwilach, które z pozoru mijają niepostrzeżenie, a w istocie niosą najgłębszy sens. Autor prowadzi czytelnika przez przestrzenie straty i nadziei, wiary i zwątpienia, bliskości i samotności. Powracają motywy dzieciństwa, rodziny, odchodzenia bliskich, przemijania czasu, ale także radości istnienia i potrzeby trwania mimo wszystko. Język tych wierszy jest prosty, surowy, pozbawiony ornamentów – dzięki temu jeszcze mocniej wybrzmiewa ich emocjonalna prawda. To poezja, która nie szuka efektu ani ozdobników. Zamiast tego oferuje szczerość i autentyczność, zaprasza do zatrzymania się, do wielokrotnej lektury, do własnej refleksji. Każdy wiersz jest jak punkt na mapie życia: czasem bolesny, czasem kojący, zawsze prawdziwy. Ten tomik jest świadectwem bycia – zapisem walki o sens, o pamięć i o nadzieję, która, choć krucha, nie gaśnie. Zygmunt Kot urodził się 5 maja 1950 roku w Kąkolewnicy. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Siedlcach i Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie. Z zawodu nauczyciel, uczył w szkole średniej chemii i fizyki. W Radomiu uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Brzoza”. W almanachu tej grupy pt. Życie nasze codzienne opublikował kilka wierszy. Brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Ireny Golec „Czerwona Róża dla Niej”. W 2024 roku został wyróżniony w kategorii poezja, a w 2025 roku w dwóch kategoriach: poezja i proza. Uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Niebieskie pióro”. W 2024 roku wydał tomik poezji „Odsłony istnienia”. Lubi przyrodę, górskie wędrówki, spływy kajakowe i taniec. Obecnie na emeryturze.