Pięć księżyców

Iwona Świerkula dała się poznać jako poetka, która nie musi używać fajerwerków, aby wywołać u czytelnika uczuciową i interpretacyjną reakcję łańcuchową. Wystarczy kilka obrazów, pęk prostych słów, aby coś zaczęło się z nami dziać. Podobnie sprawy się mają z “5 księżycami”, których moc tkwi w niewymuszonej prostocie i naturalności. Ten tomik to pożegnanie z najbliższą osobą i powitanie nas, czytelników.

Rodzice

tacy starzy że łzy już im wyschły

nazbierali chorób ile inni pieniędzy

za firankami wypłowiałe twarze

jak para

nad stygnącą herbatą ulotni

patrzę na nich wstrzymuję oddech

przecież nie mogą tu zostać na zawsze

skóra straciła jędrność

lewa noga we wczoraj

może by tak cofnąć wskazówkę

i usłyszeć ponownie

nałóż czapkę zjedz obiad

zobaczyć ich roześmianych

na plaży w Bułgarii

Zapach dzieciństwa

smok połknął część wspomnień

ale pamięć dobywa

zapach szarego mydła

którym matka wciąż szoruje ojcowskie koszule

schowana w chruśniaku udaję

że nie słyszę nawoływań babci

turlam się z górki łowię wiadrem ryby

maliny wtedy były słodsze

gdy wracam do miasta

dziwię się że na klatkach schody do nieba

stół jeszcze gromadzi wszystkich

lane kluseczki ryczą mlaskają

gdy mama karmi bajkami

ożywają lwy i żyrafy

przeziębienia mlekiem i miodem płynące

już nie używam szarego mydła

inaczej pachnie krzak porzeczki

a dozorca który wymiatał gołębie

teraz zamiata puch z anielskich skrzydeł

Po rodzinnej uroczystości

wiem że chciałaby widzieć cię częściej

ale dni ubrane pod szyję

choć opróżniasz kieszenie

więcej się nie wepchnie

krąży nad głową niespełnienie

może to anioły może zmarli

koncert smaków i spojrzeń

aż do zgaszenia światła

przynieś jej księżyc w filiżance

bo taka bezradna

nie wie w którym mieście

nakarmić ptaki

rozgrzebane sprawy

nie uciekną za daleko

stopy w wełnianych skarpetach

nie zatańczą kankana

co najwyżej na niebieskiej łące

zrobi jak kiedyś fikołka

Iwona Świerkula

– absolwentka SGH w Warszawie, przez kilka lat pracowała jako stewardessa pokładowa, matka trzech córek. Prowadziła przez 8 lat literacką Fundację Gargano, teraz na emeryturze, członek Polskiego Stowarzyszenia Haiku.

Wydała książki poetyckie: Ostre hamowanie (2008) zasponsorowane przez PLL LOT SA, Anioł Pański (2009), Kiedy czas pisze wiersze (2015), Przyprawy (2016), 50 wierszy na godzinę (2016) – I nagroda w IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu im. W. S. Sebyły w Będzinie, Polskie fado (2018), Płacz sosny (2019), Odcienie Fudżi (2020), Szwy (2020), To jeszcze nie raj (2021), Gołoborza (2021) Demakijaż (2022), Błękitna Rapsodia (2022) i Puerto Znikąd (2023).

Jej wiersze były publikowane w wielu almanachach i publikacjach (laureatka kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów literackich).