Gilead met verzending naar Nederland

Vanaf de eerste pagina van deze roman boeit de stem van dominee John Ames met zijn verslag van zijn leven, en ook van het leven van zijn vader en grootvader.

In 1956 is Ames zevenenzeventig jaar oud, zijn gezondheid gaat achteruit, hij heeft een veel jongere vrouw en een zesjarige zoon. Als dominee in een klein stadje in Iowa, waar hij zijn hele leven heeft doorgebracht, heeft hij hele delen aan preken en gebeden geschreven, „in een poging de waarheid te zeggen”. Maar juist in dit hypnotiserende verhaal, geschreven in de vorm van een brief aan zijn jonge zoon, die hem zou moeten lezen wanneer hij volwassen is, komen zijn overpeinzingen over de schepping en het bestaan volledig tot hun recht. Ames beschrijft nauwgezet de zware omstandigheden op de prairie van het Midwesten en in de langzaam verdwijnende stadjes, de Spaanse griep en twee wereldoorlogen. Hij vertelt over de dood van zijn eerste vrouw en kind, over lange jaren in eenzaamheid, waarin hij in zijn leven probeerde recht te doen aan zowel de nalatenschap van zijn impulsieve grootvader, een man die door visioenen van Christus werd bezocht en die een omstreden figuur van het abolitionisme in Kansas werd, als het bittere pacifisme van zijn eigen vader. Tijdens het schrijven moet Ames een van zijn moeilijkste en al jaren aanslepende problemen van persoonlijke afkeer onder ogen zien, wanneer John Ames Boughton (zijn naamgenoot en de zoon van zijn beste vriend) terugkeert naar zijn geboortestad en de gebeurtenissen van een wrede verleden en een onzekere toekomst met zich meebrengt. In zijn pogingen te begrijpen en te vergeven merkt Ames dat hij zich moet buigen over het vraagstuk van het volledig begrijpen van zichzelf, en ook van de waarde van reflectie op het eigen leven.