De Bieszczady zouden voor Wiktor Forst een toevluchtsoord zijn. Hij trok zich terug in een klein dorp en vond kost en inwoning bij een oude vrouw; in ruil daarvoor nam hij de zorg voor haar boerderij en haar vervallen huisje op zich. Hij liet alles en iedereen achter zich, omdat hij niet kon omgaan met wat hij voorgoed was kwijtgeraakt. Overmand door verdriet wilde hij ophouden te bestaan, en de verlaten streken van de Bieszczady leken daarvoor ideaal. Tot op zekere hoogte. In de omgeving worden namelijk lichamen gevonden die niet te identificeren zijn, allemaal met een onbekend symbool tussen de ogen gebrand. De plaatselijke politie kan de zaak niet aan, het onderzoek zit muurvast en in de bergen duiken steeds nieuwe slachtoffers op. Oproepen via de officiële kanalen halen niets uit en het hoofdbureau weigert om de een of andere reden hulp te bieden. De enige die die hulp kan geven, is een zekere commissaris in ballingschap…