Beschrijving
Leone Ginzburg, die in de gevangenis werd gemarteld, schreef vlak voor zijn dood aan zijn vrouw Natalia: „Schrijf en wees nuttig voor anderen. Dankzij je eigen werk bevrijd je jezelf van het lijden dat je in je draagt.” Aan hem droeg Ginzburg de roman „Tak wyszło” op, geschreven in 1947 – een meesterlijke studie van een ongelukkig huwelijk waarin twee mensen elkaar kwellen, en die paradoxaal genoeg opent met een symbolische moordscène.
Wat dreef de naamloze heldin ertoe een aanslag te plegen op het leven van haar man Alberto – een man die iedereen verveelde, „een bloemkool in plaats van een kont had”, zonder gêne met een ander naar bed ging en nooit met zijn vrouw sprak over wat hij dacht? Of moeten we misschien eerder vragen: wat bracht een jonge vrouw ertoe te trouwen met een man die haar walging inboezemde?
Ginzburg hanteert in deze roman een rijpe, kristalheldere stijl, zo doorzichtig dat het lijkt alsof die ons niet raakt. En toch… kruipt hij onder je huid, dwingt hij je je met de personages te identificeren en laten hun dilemma's je niet los.
„Tak wyszło” is een geconcentreerde reflectie over de prijs die we betalen voor passiviteit, zelfbedrog en het koesteren van gevoelens voor ideeën in plaats van voor levende mensen. Een inspirerende en louterende lectuur in het tijdperk van de pop-psychologie en alomtegenwoordige pseudomentalisaties.
Ginzburg schrijft helder en precies, en de emotieloze, gedisciplineerde stijl van dit proza staat vreemd genoeg haaks op het overheersende gevoel van het boek: een woede die eerst smeult en op een bepaald moment hevig uitbarst. „Tak wyszło” is een compacte, methodische studie van woede en wraak. Elegant en verrassend.
Becca Rothfeld, „The Washington Post”
Ginzburg verheft nooit haar stem, zoekt nooit effect en oordeelt nooit over haar personages. Hoewel haar taal het ritme en de souplesse van poëzie bezit, blijft ze sober en beknopt, onderworpen aan wat het verhaal nodig heeft. Ginzburg weet, net als Tsjechov, zich terug te trekken en haar personages zelf hun leven te laten onthullen, hun zwaktes en krachten, illusies en diepst verborgen verdriet. Het resultaat is een bijna doorzichtig schrijven – zo helder, zo direct, schijnbaar zo eenvoudig dat de lezer het magische gevoel krijgt de wereld voor het eerst te leren kennen.
Michiko Kakutani, „The New York Times”