Augustus in Warschau is bloedheet. In de binnenplaatsen hangt een broeierige hitte en er trekken onweersbuien over. Een melancholieke verteller dwaalt door verborgen hoeken, voorsteden en poorten. Hij hangt buiten de tijd en maakt het stratennet los, terwijl hij zijn eigen herinneringen en die van de stad spint. Onder zijn blik, die hij uit boeken heeft opgetild, komen kerkinterieurs, tramremises en blinde etalages tot leven. Er laten mensen van zich horen: de groten over wie monografieën worden geschreven, en de gewone mensen, die zo nauw met de stad vergroeid zijn dat ze zelf haar geschiedenis zijn geworden, maar om over hen te kunnen lezen, moet je de taal van de trottoirs en straten kennen. De proza van Paweł Sołtys voert ons naar plekken waarvan we dachten dat we ze kenden, en herinnert ons aan dingen waarvan we niet wisten dat we ze vergeten waren. „Ik wist dat augustus de beste maand is om in Warschau te leven. Ik wist alleen niet dat het ook de beste maand is om te schrijven; Paweł Sołtys heeft me overtuigd. Dit is prachtig proza. Het in één zin navertellen? Paweł Sołtys stopt de hele stad in zijn zwerversrugzak en trekt ermee door verschillende tijden en ruimtes. Aan het eind werpt hij dat ene woord in de lucht: verder. Ja, schrijf verder, ik zal wachten." Marek Bieńczyk