Spalony met verzending naar België

Een aangrijpend verhaal over een man die zoveel heeft gewonnen, maar nog meer heeft verloren. Andrzej Iwan vertelt met indringende openhartigheid over zijn verslaving aan alcohol en gokken, en zelfs over zijn zelfmoordpogingen. De achtergrond van zijn verhaal is het voetbal, van binnenuit bekeken, door de ogen van een uitzonderlijke speler, Pools international op de WK-eindrondes van 1978 en 1982. Iwan roept de sfeer van de communistische tijd op en schetst het leven van een hele generatie spelers die we tot nu toe, op enkele uitzonderingen na, als volmaakte helden zagen. Dit is een boek waarbij de lezer vaak in de lach zal schieten, en dan ook hardop, maar ook een paar keer zal huilen. Dankzij zijn fotografisch geheugen geeft Iwan details weer van gebeurtenissen van twintig of dertig jaar geleden, ontmaskert hij de mythes rond de geschiedenis van het Poolse voetbal en werpt hij een nieuw licht op de grootste namen uit de voetbalwereld. Maar bovenal laat hij de spelers zien als gewone mensen, met verwarde levens, angsten, fobieën, problemen en ziekten, helaas vaak dodelijk. Hij beschrijft alles wat gewone mensen nooit te zien kregen: wat er gebeurt als de schijnwerpers uitgaan en de nacht nog jong is. - Dit wordt geen boek over triomfen, al waren die er ook. Je vindt hier meer vallen, want mijn leven is getekend door vallen, waarna ik onhandig probeerde weer op te krabbelen. Maar het wordt ook een boek met mijn eigen happy end: als ik vandaag terugkijk, weet ik één ding: het had erger kunnen zijn. Ik ben gevallen, maar ik sta. Hier, voor jullie. Ik sta hier, ontdaan van geheimen, naakt, zodat jullie me allemaal kunnen horen. Ik ga een verhaal vertellen: het mijne, dat van mijn vrienden, mijn familie, mijn stad, en ook het verhaal van ons voetbal. Misschien als waarschuwing, misschien voor mezelf, als een soort loutering, om al die troep die ik met me meedraag eruit te gooien. En misschien ook ter vermaak? Misschien moet iemand van jullie gewoon even glimlachen? Ik heb veel gezien, heel veel. Als jullie ooit op de kermis zijn geweest, en dat zijn jullie zeker, stel je dan de grootst mogelijke achtbaan voor. Van de hemel tot in de hel, en niet helemaal terug. Zo zag mijn verdomde leven eruit. Een achtbaan, zonder gordels, over rails die voor een hoop adrenaline zorgden, maar eigenlijk via een kronkelige weg naar nergens leidden – schreef hij in de inleiding.