Hemingways literaire, en door hem nooit voltooide, herinneringen aan het Parijs van de jaren twintig. “Ruchome święto”, een feest dat je met je meedraagt, staat voor een ervaring die deel van een mens wordt en die hij de rest van zijn leven met zich meedraagt. Zo’n feest was voor Hemingway zijn jeugd in de Franse hoofdstad. Tussen 1921 en 1926 leidde hij daar het leven van een expat, samen met andere vertegenwoordigers van de “verloren generatie”, en schaafde hij onder het toeziend oog van Gertrude Stein aan zijn schrijversambacht. Toen hij na drie decennia naar Parijs terugkeerde, kreeg hij in het Ritz twee koffers terug die hij in maart 1928 in de bagagebewaring had achtergelaten. In de kisten zaten typoscripten van literaire teksten, materiaal voor de roman Zaś słońce wschodzi, boeken, krantenknipsels en aantekeningen. De vondst inspireerde de schrijver om taferelen uit het kunstenaarsleven van die jaren te reconstrueren. Hemingway beschreef onder meer zijn relatie met zijn vrouw Hadley, zijn kennismaking met Ezra Pound, de alcoholproblemen van F. Scott Fitzgerald en de jaloezie van diens vrouw Zelda, het werk van Sylvia Beach in de boekhandel Shakespeare and Company, het caféleven en de paardenrennen, en hij wierp licht op het schrijfproces Op basis van het typoscript met handgeschreven aantekeningen herstelt de kleinzoon van de schrijver deze klassieke tekst in de vorm die de auteur er vóór zijn zelfmoord in 1961 aan had gegeven. Ruchome święto is niet alleen een literair feestmaal, maar ook een buitengewoon suggestief beeld van een tijdperk en van Hemingways vorming als schrijver.