Na het succes van „Anna Karenina” (1877) wijdde de beroemdste Russische schrijver en denker, Lev Tolstoj, de rest van zijn leven vooral aan filosofisch-religieuze overpeinzingen. In 1886 (het jaar waarin zijn bekende novelle Śmierć Iwana Ilicza verscheen) begon hij te schrijven aan „O życiu”, in zekere zin een voortzetting van de beschouwingen uit „Spowiedź” (1879; Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2011). „Spowiedź” en „O życiu” moesten door de kerkelijke censuur hetzelfde lot ondergaan: een verbod op verspreiding. „O życiu” verscheen in het Russisch en in vertalingen in het buitenland, maar in Rusland pas in 1913, na de dood van Tolstoj, die in 1910 overleed. In dit traktaat zorgen de vurigheid en oprechtheid waarmee de auteur de waarheid over de zin van het leven zoekt ervoor dat hij alle kerkelijke dogmatiek, en zelfs het geloof, verwerpt en de waarheid over het „oneindige leven” zoekt in zijn „redelijke bewustzijn”. In deze door en door religieuze tekst spreekt Tolstoj helemaal niet over God of over verlossing, en zijn bespiegelingen hebben geen theologisch karakter. Ze kunnen evenmin worden toegeschreven aan de in die tijd in het Westen populaire levensfilosofie. De auteur zelf rekende deze beschouwingen tot zijn belangrijkste geschriften. Blavatsky beschouwde hem als een echte theosoof, en uit de Russische Kerk werd hij uitgesloten.