Vrouwen zijn in het leven van Charles Bukowski niet eens meer een apart hoofdstuk - het is een heel boek, waarvan de eerste zinnen luiden: "Ik was de vijftig gepasseerd en al vier jaar niet meer met een vrouw naar bed geweest. Ik had geen vriendinnen. Vrouwen zag ik alleen op straat of op andere openbare plekken, maar ik keek zonder begeerte naar ze, met het gevoel dat er toch niets van zou komen. Ik pleegde regelmatig zelfbevrediging, maar de gedachte aan enige relatie met een vrouw - zelfs een die niet op seks was gebaseerd - was me vreemd." Daarna volgen bijna driehonderd pagina's, voornamelijk gewijd aan beschrijvingen van vrijpartijen met een indrukwekkend aantal partners. Vrouwen trokken de auteur aan met een kracht die mannen niet alleen hun verstand ontneemt, maar ook hun zelfbehoudsinstinct. Soms hield hij ze voor bidsprinkhanen, maar hij nam elk risico op de koop toe, als hij maar weer een nieuwe verovering kon maken. Zelfs lezers die zich zouden kunnen storen aan de al te openhartige beschrijvingen, zullen dit boek niet halverwege wegleggen.