Moje pory roku

Laura Izabela Jurga urodziła się z czterokończynowym niedowładem na skutek dziecięcego porażenia mózgowego. Od pierwszych dni życia była poddawana intensywnej rehabilitacji, z której będzie korzystała już zawsze.
Dzisiaj Laura jest bardziej samodzielna od wielu swoich pełnosprawnych rówieśników, którzy łatwiej radzą sobie z pokonaniem schodów niż z innymi problemami. Skończyła studia, podjęła pracę, kupiła mieszkanie w Warszawie, podróżuje po świecie, szczególnie do ulubionych Włoch. Obecnie przygotowuje się do obrony pracy doktorskiej.
Ta książka może stać się inspiracją dla tych, którzy chcą podjąć walkę ze swoją – widoczną, a może ukrytą – niepełnosprawnością. Przykład Laury pokazuje, że cierpienie paradoksalnie może dać siłę, może rzeczywiście wzmocnić i uszlachetnić. Może stać się punktem wyjścia w stronę szczęśliwego, pogodnego życia. A zmartwienia i troski, które przecież nikogo nie ominą, będą tylko przyprawą nadającą życiu lepszy smak.
(ze wstępu red. Sylwestra Szefera)

Wiem, że warto się angażować, warto być dla innych i warto kochać. To część człowieczeństwa.
Ale to także pewne ryzyko, które podejmujemy, jeśli wchodzimy w głębsze relacje z ludźmi. Ryzyko odrzucenia, braku akceptacji, niezrozumienia. Nikt nie gwarantuje nam przecież szczęścia, nie uchroni od wszystkich porażek, bólu.
Czy można jednak być w pełni szczęśliwym, jeśli czasem nie jest się gotowym na odrobinę ryzyka? Bojąc się ryzyka, tylko dlatego by nie zostać zranionym, możemy zamknąć się na coś naprawdę ważnego i na drugiego człowieka.
(fragment książki)