Księżyce van Gogha

Księżyce van Gogha to poetycki traktat o człowieku jego zagubieniu, poszukiwaniu i nieustannym dialogu z losem. Andrzej Podlewski patrzy na świat z perspektywy mędrca, który potrafi śmiać się z własnych słabości, a jednocześnie dostrzegać sens życia w drobiazgach. W tych wierszach spotykają się duchowość i materia, wiara i zwątpienie, światło i cień.

To poezja, która nie daje gotowych odpoowiedzi, ale uczy dostrzegać w sobie i wokół nas.

Iabela Zubko

Większość z nas miewa wizje, ale niestety,

dotyczą one głównie przeszłości

**

Wybaczenie

Stale mówisz to samo

Jestem bólem chodzącym

Chodzącym wzdłuż i wszerz

Chodzącym po wszystkim

Po czym chodzić mogą

Moje nogi i dusza moja

Bolą mnie oczy od patrzenia

Nasza pokraczność mnie razi

Bolą mnie uszy od słuchania

Głupot w odpowiedzi na głupoty

Boli mnie serce od niemożności

Zmiany tego wszystkiego

To idzie za mną jak cień

Powiem ci bracie w niedoli

Wspominany ból przeszłości

Zostaw za drzwiami pamięci

Przekręć w nich obojętności klucz

I zapomnij wszystko

Wybaczenie to obojętność

Na to co bolało srodze

Nic ponad to