Fałszywe widoki

"Wchodząc w świat Łukasza Stokłosy, szybko uświadamiamy sobie, że obrazy nie są tu zamkniętymi kompozycjami - stają się przestrzeniami, które nas obserwują. Niezależnie od tego, czy przedstawiają pałacowe wnętrze, porzucone insygnia, park o zmierzchu czy twarz aktora w roli postaci historycznej, nie pozwalają nam pozostać biernymi. Ich ciche napięcie bierze się z miejsca, w którym spotykają się pamięć i projekcja, historia i wyobraźnia. To właśnie to pole pomiędzy jest osią pierwszej monograficznej publikacji artysty.

W malarstwie Stokłosy przeszłość nie powraca jako gotowy obraz, lecz wyłania się z fragmentów - z wyboru ujęć, z detali, które bardziej sugerują niż objaśniają. Jego obrazy nie są rekonstrukcją epoki. Otwierają raczej dostęp do świata przedstawień, który od dawna funkcjonuje w kulturze jak scenografia starannie konserwowana, nieustannie interpretowana, z każdym rokiem coraz bardziej oddzielona od bezpośredniego doświadczenia. W tych przestrzeniach historycznych, muzealnych, oglądanych niegdyś przez monarchów, a dziś przez turystów Stokłosa odnajduje przede wszystkim to, co pozostało po dawnych narracjach: obecność nieobecności. To ślad po człowieku utrwalonym jedynie w przedmiotach. I właśnie w tym tkwi paradoks jego malarstwa".

[Delfina Jałowik, "Topografia nieobecności"]