Bezpowrotność

Paweł Nessel debiutował jako poeta w latach dziewięćdziesiątych, publikując w Ogrodzie Res Publice Nowej i Frondzie. Jego wczesna twórczość, inspirowana m.in. Elliotem, Herbertem, Traklem i Celanem, łączyła głęboką refleksję filozoficzno-egzystencjalną z szerokimi odniesieniami do kultury, mitologii i sztuki europejskiej. Po debiucie wycofał się z życia literackiego, wybierając wieloletnie milczenie, konsekwentnie doskonaląc i oczyszczając swój poetycki idiom. Jego powrót to dojrzałe, niezwykle precyzyjne wiersze, w których mierzy się z odwiecznymi tematami ludzkiej egzystencji: czasem, przemijaniem, śmiercią, nicością, i w których wciąż ponawia pytanie o to, co pojawia się na horyzoncie ludzkiego myślenia, lecz wciąż wymyka się wszelkiej konceptualizacji. Bezpowrotność jest świadectwem tych zmagań, tomem poezji, w którym unikalna dykcja poety spotyka się z przejmującą, głęboko humanistyczną i metafizyczną refleksją.

Śmierć góry

patrzyłem na powolną

śmierć góry

w otwartej przestrzeni

rodził się zmierzch

nadchodziła zmiana bogów

dziewięć umbryjskich wiosek

osadzonych wysoko na wzgórzach

szykowało się do przyjęcia

komunii ciała nocy

ktoś gwizdał cicho

pogodną melodię

na to co rodzi się

we wnętrzu przerażenia

nakładał maskę boga

maskę o małpiej twarzy

podchodziłem pod niemą górę

od tylu lat podchodziłem

niosąc na plecach

żelazny krzyż ateizmu

dźwigałem na plecach jego

odciśnięty posiniały znak

próbując znaleźć inną drogę

przejścia przez ciemność

wnosiłem go wierząc

że stamtąd rozciąga się

wszystko to co poza słowem

wolny od wszelkich

pomyłek konieczności

widok boczny świata

inna możliwość