Współczesna poezja wymykając się się z ram zatrzasnęła się w schemacie. Patryk Szymczak nawiązuje do poprzednich epok, łączy antyczne ideały, średniowieczną parenezę, barokowy koncept, romantyczną fantazyjność i młodopolską wrażliwość. Tak specyficzna mieszanka stylów i toposów odnosi się i do chwilowej współczesności, i wiecznej moralności.
Każda rzeka musi posiadać źródło, każdy poeta ? inspirację. Współczesny świat dostarcza wielu bodźców, z których weny wystarczy dla każdego pisarza. Trzeba tylko sięgnąć ręką głębiej niż powierzchniowa warstwa banału pozwala. Byle drzewo, byle betonowa płyta, byle przypadek zdać się może poecie osobnym bytem posiadającym historię. Patryk Szymczak korzysta z przeszłości, teraźniejszości i wyimaginowanej przyszłości, z realizmu i fantastyki, z każdej chwili i rozmowy.