A Stranger Here (Digipack)

Jeśli ktoś kocha bluesa, granego z werwą, duszą i pietyzmem dawnych mistrzów, nie powinien się wahać, sięgając po album 78-letniego Ramblin` Jacka Elliotta - człowieka, który w dawnych latach osobiście grał z Woody`m Guthrie`m i inspirował m.in. Pete`a Seegera i Boba Dylana.
Gdy mityczni bluesmeni - ci z okolic Delty, Memphis czy dusznych bagien dorzecza Mississippi - są gatunkiem praktycznie wymarłym, ich tradycję kontynuuje wspaniale Ramblin` Jack Elliott. Urodzony w 1931 roku Charles Adnopov, zamiast zostać lekarzem, jak jego szacowny ojciec, wyruszył w trasę z legendarnym Woody`m Guthrie`em, no i złapał wirusa muzyki folkowej. Na całe życie. W 1961 roku, przy łóżku śmiertelnie chorego swego herosa i towarzysza od kielicha i gitary spotkał w Nowym Jorku młodziutkiego aspiranta do zawodu folk-singera - Roberta Zimmermanna. Był już takim autorytetem, że przesądził o dokonaniu wyboru przez tegoż Roberta, który wkrótce - jako Bob Dylan - rozpoczął swoją wspaniałą, błyskotliwą karierę. Jedni mogą powiedzieć, że uczeń przerósł mistrza, ale to nieprawda. Mistrz nie przestał być mistrzem. Tyle, że w przeciwieństwie do ucznia, który się cokolwiek po 1965 roku zelektryfikował i „zdywersyfikował stylistycznie`, Elliott pozostał wierny muzyce swoich korzeni. Dziś, sięgając - jak najbardziej adekwatnie - do muzyki wielkiego kryzysu lat 30., klasycznych utworów m.in. Sona House`a, Mississippi Johna Hurta (tego, który inspirował Becka) czy wielebnego Gary`ego Davisa, Elliott potwierdza jedno. Jest rzeczywiście mistrzem, który posiadł tajemnicę grania amerykańskiej muzyki ludowej, nieważne o jakim kolorze skóry. I, być może, jest jednim z ostatnich tejże wspaniałej, niepowtarzalnej, a jednak ginącej tradycji kustoszem. Może dlatego - jak wskazuje tytuł albumu, „A Stranger Here` - czuje się tu, we własnym kraju, gdzie poczucie historii nie sięga dalej niż akurat żyjącego pokolenia, czuje się kimś obcym.