Het opus magnum van Mircea Cărtărescu, een van de grootste hedendaagse Europese prozaschrijvers.
In een vreemd huis in de vorm van een stoomschip brengt een mislukte schrijver zijn leven door met het bedenken van alternatieve werkelijkheden in zijn hoofd en het opschrijven van dromen en nachtmerries in een waanzinnig dagboek. Zijn geest dwaalt rond door een hallucinerend, pulserend, ectoplasmatisch Boekarest uit de communistische tijd. Het enorme huis is gebouwd op een solenoïde, een generator van een magnetisch veld, die alle literaire thema's en obsessies van de schrijver Cărtărescu aantrekt en de routine van een leraar op een basisschool verandert in een ingewikkeld netwerk van beschouwingen over de waarneming van de werkelijkheid, over literatuur en filosofie. Op school wordt de hoofdpersoon vergezeld door een galerij van merkwaardige figuren: een wiskundige die hem inwijdt in de best bewaarde geheimen van zijn vak, aanhangers van een mystieke sekte die op de stadsbegraafplaatsen demonstraties tegen de dood organiseren, en tot slot Irina, de vrouw op wie hij verliefd wordt.
De roman onthult aan de lezers de „samenzwering van de normaliteit", de kooi die ons brein voor ons heeft gebouwd. Voor Cărtărescu is de werkelijkheid een gevangenis, en wij zijn, net als de held van dit boek, verplicht eraan te ontsnappen en op zoek te gaan naar een andere waarheid, ook als we daarmee waanzin riskeren. Solenoid opent een spleet voor ons en verlicht onze nooduitgang. In een verblindend delirium van absurde beelden probeert de schrijver wanhopig los te breken uit de tirannie van onze vijf zintuigen en toegang te krijgen tot een andere dimensie van het bestaan.
Deze monumentale roman omvat en verslindt alle eerdere werken van Cărtărescu en toont ons de volheid van zijn denken en de uniciteit van zijn schrijverschap. Je vindt hier echo's van het werk van reuzen uit de literatuur: Kafka, Borges, Swift, Bolaño en Pynchon.