Beschrijving
Ingeborg Bachmann (1926–1973) is een van de belangrijkste figuren uit de Oostenrijkse literatuur van de twintigste eeuw. Haar oeuvre, dat bestaat uit twee romans (deze en "Malina"), enkele verhalenbundels en twee dichtbundels, heeft de gevoeligheid gevormd van schrijvers van het formaat van Peter Handke, Elfriede Jelinek, Thomas Bernhard en Christa Wolf.
In haar proza deed Bachmann consequent een poging om de grenzen van de taal te verleggen. Ze was van mening dat het Duits onherstelbaar beschadigd was door het virus van de misdaad – daarom wordt bij haar elke poging om wezenlijke menselijke ervaringen onder woorden te brengen een strijdperk van heroïsche worsteling met het woord.
"Przypadek F." geldt, hoewel onvoltooid, als een van haar grootste literaire prestaties. In een vorm vol suggestieve beelden speurt de auteur op de straten van Wenen, in burgerlijke salons, spreekkamers en echtelijke slaapkamers naar de aanwezigheid van totalitair geweld. Ze laat zien dat dit geweld niet is geëindigd met de politieke ondergang van het fascisme, maar voortleeft in alledaagse relaties die op overheersing en psychische onderdrukking berusten. De schrijfster rekent hier ook af met de psychoanalyse, die in haar visie minder een therapie blijkt te zijn dan een extra instrument om vrouwen het zwijgen op te leggen en in hokjes te plaatsen.
De hoofdpersoon, Franziska, leren we kennen op het moment dat ze op de vlucht is voor haar man – een gerespecteerde Weense psychiater, die haar jarenlang systematisch een ziekte heeft aangepraat, haar van haar identiteit heeft beroofd en haar tot waanzin heeft gedreven. Zal een reis naar de woestijn, voorbij de grenzen van het door de misdaden van de blanke man besmette Europa, Franziska bevrijding brengen?
"Przypadek F." is een subtiele analyse van gaslighting, geschreven lang voordat dit begrip zich in onze hoofden nestelde. Maar bovenal is het, in zijn fragmentarische, afgebroken vorm, het meest complete literaire verhaal over trauma dat ooit is geschreven.