Onder de retorische geschriften uit de oudheid neemt de verhandeling van Marcus Tullius Cicero een bijzondere plaats in. Het is namelijk geen gewoon handboek over retorica, opgevat als kennis over de welsprekendheid (ars dicendi) die berust op concrete theoretische voorschriften (praecepta), maar een poging om deze theorie te verbinden met praktische kennis, voortgekomen uit de jarenlange oratorische activiteit (usus) van Cicero zelf en van zijn voorgangers (...).