Honderd jaar na de gebeurtenissen uit „Lalka” wordt de draad tussen Wokulski en Łęcka opnieuw opgepakt in de generatie van hun nakomelingen. De ontmoeting van dit paar is echter geen herhaling van de grote romance, maar een poging om aan het noodlot te ontsnappen.
In het communistische Polen, een tijdperk van beton en afluisterpraktijken, proberen deze twee de waarheid te achterhalen, niet alleen over zichzelf, maar ook over hun voorouders. Daarbij helpen de brieven die Stanisław aan Izabela schreef. Daaruit doemt het verhaal op van een tragische liefde die nog lang voortduurde nadat ze had moeten eindigen – en een geheim dat al een eeuw op een oplossing wachtte.
Jakub Jarno blaast de klassieker op briljante wijze nieuw leven in, stelt de vraag of een noodlot erfelijk is en bewijst dat er verhalen zijn die nooit eindigen.
Een man met een „voortijdig grijs geworden ziel” en een vrouw die soms terugverlangt naar haar jeugd. Ze hebben meer met elkaar gemeen dan ze denken. Het ontdekken van wat hen verbindt, is volkomen meeslepend.
– Weronika Wawrzkowicz
Jakub Jarno gaat het spel aan met „Lalka” en verplaatst de vragen die Prus stelde over liefde, illusie en maatschappelijke verstrikking naar de realiteit van het late communistische Polen. Dit alles is geschreven met het verteltalent van iemand die duidelijk al lang uitstekend weet hoe je de lezer niet meer loslaat.
– Tomasz Stawiszyński