De eerste uitgave van de briefwisseling tussen twee reuzen van de Poolse literatuur Sławomir Mrożek en Gustaw Herling-Grudziński. Twee vooraanstaande schrijvers, twee intellectuelen die door de geschiedenis tot emigratie werden veroordeeld. Waarover schreven zij elkaar in hun brieven? De correspondentie uit de jaren 1959-1998 is een buitengewoon document dat het lot van beide schrijvers en hun werk beter doet begrijpen. De brieven zijn oprecht, soms grappig, dan weer vol verbittering. Langzaam ontstaat uit de beschreven literaire, culturele en politieke gebeurtenissen een beeld, niet alleen van twee literaire reuzen, maar ook van twee mensen die elkaar na stonden, gevoelige mensen die in hun worsteling met een bittere werkelijkheid vaak naar het wapen van de ironie grepen. “Een ontmoeting van twee eenzaamheden? Nee, dat zou toch geen juiste omschrijving zijn, want naast Lidia Croce, de vrouw van Gustaw Herling-Grudziński, zijn ook Maria Obremba en Susana Osorio – de twee vrouwen van Sławomir Mrożek – bijfiguren in deze briefwisseling. En daarnaast op zijn minst een paar kunstenaars en intellectuelen: Chiaromonte, Gombrowicz, Tarn… Laten we dus zeggen: een ontmoeting van twee stiltes, in gedachten houdend dat Mrożek en Herling tot de meest ondoorgrondelijke, in zichzelf ingemetselde Poolse schrijvers behoren. En toch worden in deze verzameling brieven – die bijna veertig jaar kennismaking omvat, en al snel, zo lijkt het, ook vriendschap – die in-zichzelf-gekeerdheid en dat zwijgen doorbroken. Iets moet deze twee zwijgzame eenlingen naar elkaar toe hebben getrokken, want na verloop van tijd maakt ‘meneer’ plaats voor ‘Gustaw’ en ‘Sławek’, en in de brieven vinden we ook blijken van wederzijdse zorgzaamheid.” Andrzej Franaszek Mijn beste, morgen ga ik naar Rome, ik blijf daar tot ongeveer 20 november. Misschien komen jullie ook? We hebben elkaar al eeuwen niet gezien, het is hoog tijd om eens bij te praten! Hoe is het met jullie? Hier regen, somberheid en leegte. Niet komu ruki pożat’, niet komu mordy pobit’, niet komu prawdy skazat’. Precies zoals in het vaderland… Een stevige omhelzing, hartelijke groeten aan Mary. Gustaw. (Napels, 11 november 1966) Maar ik heb er doodgewoon geen zin meer in en zal er waarschijnlijk ook nooit meer zin in krijgen. Laten we dus maar aan die feestdagen beginnen en ze doorbrengen, nu het toch niet anders kan. Ik heb een vreselijke hekel aan verplichte feestdagen die van buitenaf worden opgelegd. En als ik me dan helemaal niet feestelijk voel, wat dan? En omgekeerd, als ik me op een doodgewone woensdag of maandag heel feestelijk voel, honderd keer feestelijker dan op zondag, wat dan? Een retorische vraag, uiteraard. Je Sł. (Chiavari, 16 december 1966)