Gloria met verzending naar België

De kinderen van het Kinderhuis van Sint-Nicolaas hebben in hun leven al veel meegemaakt. Door een wreed lot zwaar op de proef gesteld snakken ze naar liefde, warmte en begrip, en de kersttijd is een bijzondere periode waarin ieder van hen wacht op zijn eigen kleine kerstwonder.
Wanneer er op een decemberochtend een mysterieuze gast over de drempel van het kinderhuis stapt, lijkt juist zijn aanwezigheid een droom van de kinderen te vervullen, want hij brengt hun bijna alles wat ze zich wensten. En hoewel de charme van de verzorgster Gloria onweerstaanbaar lijkt, is er binnen de muren van het huis iemand die sceptisch tegenover de nieuwe opvoedster staat. Op een dag vlak voor Kerstmis begint er in het kinderhuis een reeks verontrustende gebeurtenissen, waarvan Gloria de sleutel lijkt te zijn. Binnen de claustrofobische muren van het weeshuis groeit de paniek, die soms de vorm van massahysterie aanneemt, en niemand weet nog wat waar is en wat een droom.

We nodigen je uit voor een winterse kerstreis door een wereld vol onvervulde dromen, waar zelfs het kleinste gebaar van liefde en aandacht een vlammetje van hoop op een betere toekomst kan doen ontvlammen. Soms kan echter zelfs een klein vlammetje een brand veroorzaken waarvan er misschien geen weg terug meer is.

„Eigenlijk werd ze gewekt door een zacht, maar uiterst onaangenaam krabbend geluid. Ze deed haar ogen open en keek om zich heen, maar ze zag niets verontrustends. Jezus, ik zou toch niet in slaap vallen…
Ze worstelde zich van de versleten bank overeind en liep naar de spiegel die aan de muur hing, vlak naast de klok. Ze streek haar haar glad en trok een pruillip naar zichzelf, en realiseerde zich verbaasd dat ze er ondanks de nare gebeurtenissen van de afgelopen dagen rustig en ontspannen uitzag. Ze was net de heidepaarse sjaal om haar hals aan het fatsoeneren, toen ze in de spiegel, die tegenover het raam stond, een vage beweging zag. En toen hoorde ze het opnieuw.
Er krabde iets. Ze draaide zich om en zag, met een schok die haar elk geluid benam, buiten voor het raam een jong mannengezicht, met een neus die plat was gedrukt tegen het glas. Het was doodsbleek, alsof het bevroren was, en terwijl het zich stevig tegen de ruit aandrukte, krabde het met zijn nagels over het glas, alsof het alle rijp wilde wegschrapen die het uitzicht naar binnen belemmerde.”