“Gen marzenia” is een eigenzinnige silva rerum met het karakter van een quasi-dagboek, waarin de formele grenzen van de hoge literatuur vervagen ten gunste van een uitzonderlijk persoonlijke, om niet te zeggen alledaagse, gewone taal. Het is ook een poëtische poging tot autobiografie. Dit ongewone dagboek, of eerder notitieboek, doet op veel momenten eerder denken aan “Myśli nieuczesane” van Stanisław Jerzy Lec dan aan een klassiek intiem dagboek. Het is een waar conglomeraat van proza en poëzie: er zit fictie in en documentaire, poëzie en aforismen, maar ook persoonlijke correspondentie (bijvoorbeeld met de kleindochter van de auteur). De lichte stijl van de auteur, bekend uit zijn talrijke publicaties, sluit uitstekend aan bij de persoonlijke toon van de bundel, waardoor het lezen van zelfs zo'n omvangrijke tekst een waar feest wordt.