Beschrijving
Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770–1831), een van de beroemdste Duitse filosofen van de nieuwe tijd, die hen allen ongetwijfeld overtreft in de moeilijkheid van zijn werk, begint met "Fenomenologią ducha" (1807) zijn eigenlijke filosofische weg. Het oogmerk van dit relatief vroege werk is een voorbereiding op wetenschappelijke kennis, maar die voorbereiding verloopt via speculatief onderzoek, ver van de psychologie en, volgens Hegel, ook ver van "abstracte" beschouwingen.
Het onderwerp van onderzoek is de "geest" op zijn tocht naar zichzelf. De route wordt uitgezet door de stations van de afzonderlijke gedaanten van de geest, beschreven in acht hoofdstukken. De weg van de geest is uiteraard niet chronologisch of historisch, maar heeft de vorm van fenomenologische "onthullingen". In de eerste onthulling treedt de geest op als bewustzijn (waarneming, verstand), daarna als zelfbewustzijn, rede (onderzoek van de natuur), als cultuur, moraal, geweten en als religie. De lotgevallen van de "geest" in de "Fenomenologia" worden beheerst door de geest van de dialectiek: het zichzelf herkennen door het kennen van wat tegenover hem staat, het object, en het zich eigen maken daarvan, de subjectivering.
Het geheel wordt bekroond door het absolute weten, waaraan Hegel het laatste, vrij korte hoofdstuk wijdt en de vertaler het merendeel van zijn verklarende voetnoten, omdat dit het sleutelhoofdstuk is waarin de geest het "absolute" bereikt. Het raadselachtige absolute, waarover Hegel weinig zegt en dat buiten de fenomenologische weg van de geest valt, is een uitdaging geworden voor filosofiehistorici en uitleggers van de filosofie: hegelianen, neohegelianen, posthegelianen, antihegelianen…