Sint-Augustinus (354-430), een van de kerkvaders, filosoof en theoloog, hing aanvankelijk het manicheïsme aan, was later neoplatonist (onder invloed van de geschriften van Plotinus) en bekeerde zich ten slotte onder invloed van de preken van bisschop Ambrosius tot het christendom; in 387 werd hij gedoopt en in 395 was hij al bisschop, die alle ketterijen fel bestreed. Hij is de auteur van talrijke geschriften, waarvan het omvangrijke "Państwo Boże" wellicht het belangrijkste is en juist Wyznania het meest persoonlijke. Zoals W. Tatarkiewicz schrijft, legde Augustinus de grondslag voor een nieuwe christelijke filosofie. Hij brak met de klassieke houding van de Grieken (...), zijn houding was introspectief en de wil had voor hem voorrang boven het verstand. (...) Augustinus vatte God op als oneindig, en de wereld als een bovennatuurlijke schepping en een werk van de genade.(...) Augustinus' hele filosofische concept [wat juist in "Wyznania" het best zichtbaar is] berustte op een groter vertrouwen in wil, geloof, liefde en genade dan in verstand en ervaring. Via de persoonlijke toon van de uit 13 boeken bestaande "Wyznania" toont Augustinus ons de dwalingen van zijn jeugd en maakt hij duidelijk dat de mens belast is met de erfzonde, en dat het remedie daartegen de genade van Christus is, die men ontvangt door zijn leven via de sacramenten aan God over te geven.