Toen ik haar las, was ik verrast dat ik een roman in handen had waarvan ik me nauwelijks kon losmaken. Als ik het huis verliet, worstelde ik met de verleiding om haar mee te nemen en te lezen terwijl ik door de stad wandelde. Natalia Ginzburg „Cienie Turynu” is een bijzondere roman: enerzijds licht en geraffineerd, anderzijds biedt het de lezer een scherpzinnige en vlijmscherpe ironie in de vorm van een zedenkomedie met misdaadelementen. Die laatste dienen hier als voorwendsel om een geestig en inzichtelijk portret te schetsen van de hypocrisie en de groteske ambities van de Piemontese bourgeoisie van de jaren 70. Het luxueuze leven van de hoofdpersonen is doortrokken van verveling en existentiële leegte. Anna Carla, die stikt in een wereld van conventies, ontvlucht samen met haar man Massimo de eentonige dagelijkse sleur in snobistische gezelschapsspelletjes. Ze creëren hun eigen privétheatertje, waarin ze de nietsvermoedende inwoners van de stad als antihelden casten en meedogenloos spotten met hun slechte smaak, provincialisme en gekunsteldheid. Een even belangrijke hoofdpersoon van het boek is Turijn zelf. Een stad in een tijd van transformatie en naoorlogse hoogconjunctuur, die het thuis is van van elkaar geïsoleerde maatschappelijke lagen. Deze cultroman uit Italië combineert een sfeer van spanning met ironie en een elegante stijl met raak maatschappelijk observatievermogen.