Toen in 1958 Antropologia strukturalna verscheen, had Claude Lévi-Strauss (1908–2009), de latere wereldberoemde Franse antropoloog, al enkele belangrijke publicaties op zijn naam staan, waaronder de bestseller Smutek tropików. Waarschijnlijk dankzij Antropologia… werd hij een jaar later benoemd tot hoogleraar aan het Collège de France. Het boek bevat delen over taal en verwantschap, sociale organisatie, magie en religie (waarin de auteur onder meer de structuur van mythen beschrijft) en kunst. Al met zijn titel gaf het werk vorm aan een bepaald kennisperspectief binnen dit vakgebied. Naar Amerikaans voorbeeld spreekt Lévi-Strauss liever van culturele antropologie dan van etnologie, en die laatste, als theoretische vergelijkende wetenschap, onderscheidt hij van de etnografie. De antropologie-etnologie moet op zoek gaan naar structuren die de verschillende levensgebieden van menselijke gemeenschappen ordenen. Ze moet zich situeren tussen de onvruchtbare algemeenheid van de theorie en de even onvruchtbare banaliteit van de gedetailleerde etnografische beschrijving. Geïnspireerd door de fonologie van Jakobson en de linguïstiek van de Saussure ontwikkelt Lévi-Strauss met eenvoudige algebraïsche middelen ingewikkelde theorieën die onder meer de structuren van verwantschapsrelaties verklaren, zowel binnen etnische groepen als in de mythologie. Het structuralisme was in de geesteswetenschappen een teken des tijds, en Antropologia strukturalna droeg in de jaren zestig van de twintigste eeuw bij aan de verbreiding van deze stroming. Anders dan dogmatische positivisten, die formeel en empirisch onderzoek van elkaar scheidden, zag Lévi-Strauss de structurele etnologie echter als het tweede gezicht, naast de geschiedenis, van het Janusgezicht van de wetenschap.