Droga. Podróż do serca matki z wysyłką do Belgii

Są książki, które uczą żyć. Ta uczy przede wszystkim dostrzegać.

Dostrzegać życie nie przez pryzmat tego, co zostało nam odebrane, ale Tego, który pozostaje. Dostrzegać w cierpieniu nie karę, lecz tajemnicę, w której może dojrzewać miłość. Dostrzegać siebie z czułością Boga, który nie mierzy człowieka jego siłą, zdrowiem ani sukcesami, ale miłością.

Historia Oli mogła stać się opowieścią o chorobie. Stała się jednak opowieścią o życiu i miłości do Boga, męża i dzieci. O kobiecie, która nosząc pod sercem nowe życie, sama usłyszała diagnozę nowotworu. O matce, która wie, że miłość zawsze kosztuje. I o człowieku, który odkrywa, że nawet wtedy, gdy wszystko się chwieje, można oprzeć się na Tym, który jest Skałą.

To książka, która nie daje odpowiedzi na pytanie dlaczego?. Daje coś znacznie cenniejszego pomaga uwierzyć, że żadne dlaczego nie jest większe od Miłości.

Agnieszka Nastrożna

Choć Szczecin jest daleko... Zjednoczyła nas diagnoza.

Trudny dar. Nie prosiliśmy o niego.

Dziękuję za okazane zaufanie i możliwość duchowego towarzyszenia w tym czasie.

Myślę, że dla mnie i dla wielu czytelników oczywistym jest określenie jako heroicznej Waszej miłości i historii, by wstrzymać swoje leczenie na onkologii, aby Judytka, najbardziej wówczas bezbronne i niewinne Dziecko,

mogła się szczęśliwie prenatalnie rozwijać i bezpiecznie urodzić.

Ofiarność i normalność Waszej miłości jest bliska także przez to, że nie boisz się przecież pisać o strachu, niepewności, smutku, bólu, bezsilności i różnorakim zmaganiu.

Tak bardzo pragnę, byś była zdrowa.

Byś doświadczyła wyleczenia czy uzdrowienia.

Może warto, by ta lektura, choćby we fragmentach była lekturą dla narzeczonych przed ślubem?

Dziękuję za Twoje zamyślenia. Są mi bardzo serdeczne sercem bliskie.

ks. Tomasz Ceniuch, Wydział Duszpasterstwa Rodzin

O autorce:

Tu powinnam na jednym tchu wymienić moje liczne kompetencje uzasadniające autorstwo książki.

Ale ich nie ma. Jestem zwyczajną kobietą,

żyjącą z rodziną w domu na wsi.

A zwyczajnym kobietom zdarzają się zwyczajne rzeczy, takie jak np. choroba.

I tym moim niezwykłym

w swojej zwyczajności przeżywaniem drogi macierzyństwa, małżeństwa, choroby i życia...

po prostu się z Wami dzielę.