Beschrijving
Zygmunt Freud (1856-1939) – Oostenrijks psycholoog, psychotherapeut, neuroloog en neuropatholoog, grondlegger van de psychoanalyse en de dieptepsychologie. Hij is misschien wel een van de belangrijkste figuren in de wetenschap van de mens, ja zelfs een symbolische figuur: zoals Einstein dat was in de natuurkunde, zo bepaalde Freud in de menswetenschappen de belangrijkste denkrichtingen. Zonder het freudianisme zou er in principe geen moderne psychologie zijn, hoewel veel van zijn stellingen uiteraard zijn getoetst en veel stromingen in de psychologie juist als tegenreactie op de stellingen van de psychoanalyse zijn ontstaan.
In Wizerunek własny beschrijft Freud zijn wetenschappelijke loopbaan, vanaf de beginjaren waarin hij in Weense ziekenhuizen praktiseerde tot het moment van de grootste bloei van de psychoanalyse. Aan het begin van zijn carrière behandelt hij psychisch zieken met behulp van hypnose. Pas in 1891 kan hij zich gedeeltelijk wijden aan strikt wetenschappelijk werk en schrijft hij zijn eerste boek, O pojmowaniu afazji. Hij begint nauwlettend aandacht te besteden aan kwesties rond seksualiteit. Dan geeft hij ook de hypnose op en begint hij in de behandeling een nieuwe methode toe te passen, de zogenoemde kathartische methode, die de voorloper van de psychoanalyse kan worden genoemd. Freud beschrijft de opeenvolgende fasen van de ontwikkeling ervan: van de verdringingstheorie (het eigenlijke begin van de psychoanalyse), via de ontdekking van de libido, de methode van de overdracht, de analyse van dromen en vergissingshandelingen, tot de latere psychoanalytische interpretaties van religie (die hij een collectieve dwangneurose noemt) en cultuur. Ook vinden we hier veel over de ontwikkeling van de psychoanalytische beweging, over trouwe volgelingen (bijv. O. Rank of E. Bleuler) en over afvalligen (bijv. C.G. Jung of A. Adler).