Beschrijving
Een kind is in een oorlog altijd een slachtoffer, aan welke kant van het front het ook geboren is.
Verhalen en getuigenissen van de "wolfskinderen", oorlogswezen uit het huidige Ermland-Mazurië en de oblast Kaliningrad, die zich nog lang na 1945 in de bossen verscholen.
De ondergang van het Derde Rijk begon op het moment dat het Rode Leger Oost-Pruisen binnentrok, het eerste grondgebied van het Rijk dat de Sovjetsoldaten bereikten. De Russen lieten de Duitsers een zeer hoge prijs betalen voor de misdaden die de nazi's aan het oostfront hadden begaan.
De gevechtsroute van de roodarmisten werd getekend door stapels op beestachtige wijze vermoorde weerloze mensen, massale verkrachtingen, plunderingen, branden en wijdverbreide vernieling van eigendommen. Niemand was veilig voor de wraakzuchtige Sovjetveroveraars. Ook verschrikkelijke honger eiste een dodelijke tol onder de burgerbevolking. Wanneer de moeders stierven, bleven de kinderen, vaak pas een paar jaar oud, alleen achter.
Volgens verschillende bronnen verscholen zich in de bossen en ruïnes van deze gebieden ongeveer tienduizend wezen. Sommige bronnen spreken zelfs van twintigduizend. Om ook maar iets te eten te vinden, legden ze te voet vele kilometers af. Ze slopen ook de grens over naar Litouwen, waar ze maandenlang, soms jarenlang, bedelend om voedsel van dorp naar dorp zwierven. Enkele decennia later werden ze wolfskinderen genoemd.
Iemand zou kunnen zeggen: wat een naam! Maar zijn we niet een beetje zoals wolven? Samen met de wolven brachten we onze tijd in de bossen door, zegt een van de vroegere "wolfjes".
Dit is het ware verhaal over hen.