„[...] Dorothy, gekleed in een oranje overall, zat geknield tussen de wrakstukken van het neergestorte vliegtuig. Ze was uitgeput. Haar benen en armen waren vastgebonden. Voor haar lagen verkenningscamera's, die als bewijs van haar spionageactiviteiten moesten dienen. Achter haar stonden, verscholen onder zwarte kappen en met witte banden om het voorhoofd, de vrijheidsstrijders van de groep van Abu-Khouf. Raoul moest toekijken. Dorothy huilde. Ze smeekte om haar leven te sparen. Ze vroeg de regering in Sanaa en haar Amerikaanse adviseurs om alle troepen terug te trekken uit de gebieden die al eeuwenlang toebehoren aan de stam van de Beni al-Hared. Van uitputting verloor ze het bewustzijn..."