De echtgenote is een nieuw sociaal feit. Uiteraard gaat het om de echtgenote in de huidige betekenis, net als bij andere elementen van het privéleven: het gezin, het huishouden, het kind, de kindertijd. Nog enkele honderden jaren geleden zag de huiselijke haard er heel anders uit. Het kerngezin, het huwelijk uit liefde in plaats van een zaak die door de ouders over de hoofden van de toekomstige echtgenoten heen werd geregeld, en de intimiteit van het huiselijk leven met het gekoesterde kind als middelpunt zijn vrij recente „uitvindingen”. Franse onderzoekers van de geschiedenis van het dagelijks leven (Aries, Vigarello, Flandrin en anderen) hebben enorme verdiensten gehad bij de reconstructie van de veranderingen in de instelling van het gezin, vooral in de nieuwe tijd. De auteur van dit boek, Marilyn Yalom (geboren in 1932), een Amerikaanse onderzoekster van deze thematiek verbonden aan Stanford University, staat van nature dichter bij de Angelsaksische cultuur. Toch begint ze haar geschiedenis van de echtgenote in bijbelse tijden en brengt ze haar verhaal via middeleeuws en vroegmodern Europa naar het Amerikaanse continent. Yaloms verhaal is bijzonder boeiend, omdat het niet academisch van toon is, maar wel rijkelijk gedocumenteerd met bronnenmateriaal, om slechts de verslagen van vrouwen uit de 19e eeuw over de details van hun huwelijksleven te noemen. Waardevol is dat de auteur zich niet zozeer richt op de instelling van het huwelijk als wel op het meest kwetsbare element ervan, de echtgenote, en haar het woord geeft. Ze toont de weg van de emancipatie van vrouwen als echtgenotes, die zelfs nu in een democratische samenleving moeizaam is en eerder vol dramatiek en onderdrukking was, en doet dat met groot literair talent, gesteund door evenzeer grote eruditie.