Beschrijving
„Dit sprookje draag ik op aan iedereen die bang is zichzelf te zijn", schreef Roksana Jędrzejewska-Wróbel op de omslag van „Dziwożony", een sprookje over vrijheid. Over een vrijheid waarvan de poort helemaal niet gesloten is. Je moet alleen durven.
De kleine bewoonsters van het mooie, lichte Huis voor Meisjes glimlachen van de ochtend tot de avond lief – gehoorzaam en welopgevoed. Gedachten aan vrijheid komen niet eens bij hen op, vooral omdat directrice Wiktoria Blum hen voortdurend voedt met verhalen over verschrikkelijke dziwożony... Alleen Madzia, die zich nog altijd veel vragen stelt, durft op een avond – tegen het verbod in – naar het raam te lopen om naar de volle maan te kijken. Ze weet dat een dziwożona haar daardoor kan ontvoeren, maar nieuwsgierigheid naar de wereld is groter dan angst... Daarna verloopt alles zoals in de verhalen van mevrouw Blum – en toch is het meisje gelukkig. Want vrijheid geeft geluk.
Madzia wil niet langer een lief meisje van de „gecertificeerde boerderij" zijn. Ze wil zichzelf zijn – met een lach die net zo echt is als zijzelf. En ze wil dat haar vriendinnen durven GELUKKIG TE ZIJN, OMDAT ZE VRIJ ZIJN.
Dit is het derde van zeven „Baśnie nie dość znane" (niet zo bekende sprookjes), waarvan de heldinnen „op weg zijn gegaan" om te begrijpen waarvan geluk afhangt. Het is de moeite waard om het sprookje over de onbuigzame dziwożona te leren kennen of weer op te halen, in een nieuwe vertelling van een meesteres in het herlezen van oude waarheden, de auteur van het bestsellerboek „Siedmiu wspaniałych i sześć innych, nie całkiem nieznanych historii".
De cyclus „Siedem szczęśliwych. Baśnie nie dość znane" bestaat uit de delen: „Kwiat paproci", „Szklana Góra", „Dziwożona", „Woda żywa", „Żelazne trzewiczki", „Kije samobije" en „Śpiący rycerze". De reeks is ontworpen door Marianna Oklejak, die ook alle boeken meesterlijk heeft geïllustreerd.