Gedurfd, surrealistisch, gedreven door een ongebreidelde verbeelding – de debuutbundel met verhalen van Dorota Grabek In deze verhalen is alles ogenschijnlijk eenvoudig: iemand rijdt taxi, haalt afval op, knipt haar, bewaakt een museumzaal. Maar na een paar ogenblikken glipt het ongelooflijke door de kieren naar binnen: een kapster steelt het haar van haar klant en vult er stiekem kussens mee. Een jonge vrouw slaapt in woningen die niet van haar zijn, en haar partner ontdekt dat er onder de badkamervloer gras groeit. Een dakloze voert een vreemd wezen dat uit de hemel is gevallen. Iemand schrijft brieven op de wanden van de lift aan een gepensioneerde vrouw. De personages in de verhalen van Dorota Grabek worden verbonden door een naamloze metropool die in de tijd is blijven hangen. Ze worden ook verbonden door verlangen en door hun onderdompeling in hun eigen, hermetisch afgesloten werelden. Iedereen volgt hier zijn eigen verbeelding, afgezonderd en stom als in een bathyscaaf: iemand ziet de wereld in twee kleuren, iemand raakt van binnenuit overwoekerd door zout, iemand verandert langzaam in een woestijnroos. Het is een wereld die we kennen, al lijkt het alsof er, terwijl we met onze ogen knipperden, een andere dimensie is ontstaan. De kracht van Zmartwychwstanki, hun verleidingskracht en hun huiveringwekkendheid, schuilt erin dat één kleine verstoring, één vervorming volstaat om samen met de personages in een van de kieren te vallen.