Het had de eerste roman van Gabriel García Márquez moeten worden. Dankzij zijn grootouders kende hij van kinds af aan de geschiedenis van Macondo en het verhaal van de familie Buendía, achtervolgd door de vloek van incest. Een wereld waarin buitengewone dingen de gedaante hadden van het grijze alledaagse, terwijl het gewone werd ontvangen als een bovennatuurlijk verschijnsel; een tijdloze wereld, waarin veel dingen nog geen naam hadden, was ook zijn wereld. Hij had maar liefst twintig jaar nodig om deze familieverhalen eindelijk op te schrijven, met alle zegen en vloek van bijbelse, sprookjesachtige, literaire en politieke verwijzingen; hij maakte ons duidelijk dat „de geslachten die gedoemd zijn tot honderd jaar eenzaamheid geen tweede kans krijgen op aarde”