Een Poolse held die maandenlang door zijn eigen landgenoten gevangen wordt gehouden. Dag en nacht in gezelschap van een moordenaar, de beul van het getto van Warschau, SS-generaal Jürgen Stroop. 'Tot ziens, Herr Moczarski, tot binnenkort bij Sint-Petrus!' zegt Stroop bij het afscheid, op weg naar zijn executie. Kun je je zo'n situatie voorstellen? Hetzelfde vonnis, de doodstraf, uitgesproken door Volksrepubliek Polen over een meedogenloze nazi en over een held van het Thuisleger? Hoewel de beulen in de Mokotów-gevangenis over een uitzonderlijke verbeelding beschikken en Moczarski aan 49 soorten martelingen onderwerpen, komt hij zelf ook op een origineel idee. Hij moedigt de nazi aan tot openhartige bekentenissen. Hij onthoudt alles. Vandaag kunnen we een van de belangrijkste gesprekken lezen die ooit hebben plaatsgevonden. Het is een gesprek tussen doodsvijanden in een dodencel. Het verschil tussen hen is dat slechts één van hen een rechtvaardig vonnis kreeg. Het boek van Moczarski schetst een portret van een nazistische beul zoals niemand vóór hem dat heeft laten zien. En het laat tussen de woorden en in de marges ruimte voor de aanvulling op dat portret: het portret van de stalinistische beul. Moczarski's terughoudendheid wanneer het over zijn eigen persoon gaat, komt niet alleen voort uit zijn bescheidenheid. Als beroepsjournalist wist hij dat elke poging om zijn persoonlijke lotgevallen te beschrijven door de censuur geschrapt zou worden. Krzysztof Pomian Een buitengewoon document (…), een boek dat in betekenis gelijkwaardig is aan de boodschap van Solzjenitsyn. 'Le Nouvel Observateur' Ik kan me geen ander boek herinneren dat de lezer zo diep meevoert in de duistere nazistische geest. 'New York Review of Books'