„Poniemieckie" is een woord dat bijna automatisch doet denken aan West-Polen of aan Ermland en Mazurië. Maar weinig mensen beseffen dat er ook in Mazovië, het Lublinse en Klein-Polen genoeg dorpen te vinden zijn waar vroeger Duitsers woonden. Duitse kolonisten werden naar het oosten gehaald door de Silezische Piasten, door Casimir de Grote en de Teutoonse Orde, door Russen, Pruisen en Oostenrijkers, en ook door Poolse eigenaren en beheerders van landgoederen. De nieuwkomers stichtten dorpen en steden, veranderden braakliggende grond in akkers en boomgaarden, droogden moerassen droog en streden tegen buiten hun oevers tredende rivieren. Ze voerden innovaties in, openden fabrieken en ontwikkelden de industrie. Velen van hen, vooral katholieken, behielden hun Duitse identiteit niet en werden na verloop van tijd Polen. Binnen de grenzen van de Tweede Poolse Republiek woonden ongeveer een miljoen Poolse burgers van Duitse nationaliteit. Aan de eeuwenlange aanwezigheid van de meesten van hen kwam een einde door de Tweede Wereldoorlog en het naoorlogse beleid van de Poolse staat. Tegenwoordig getuigen vooral vergeten protestantse begraafplaatsen van deze geschiedenis, evenals gebouwen en boerderijen, kanalen, rijen wilgen en terpen. Maciej Falkowski zoekt juist naar zulke sporen. Hij vindt huizen van ijzer in de Puszcza Pyzdrska, resten van Nederlandse (Olęder) kolonisten langs de Wisła, nakomelingen van de Głuchoniemcy in Subkarpaten en de Bambrzy in Poznań. Hij vertelt over protestanten, Moravische broeders en mennonieten. Hij probeert de wereld van degenen die na 1945 Polen moesten verlaten te behoeden voor vergetelheid; hij beschrijft het lot van hen die besloten te blijven en een integraal deel van de Poolse samenleving werden.