Dit verhaal is echt gebeurd. Het is de auteur zelf overkomen. Lena, een volwassen, getrouwde vrouw, en Lenka, een meisje dat haar reis door het leven nog maar net begint – dezelfde persoon, maar de eerste draagt de last van wat de tweede heeft meegemaakt. Het is een last waarmee papa's prinsesje zich na vele jaren moet confronteren. In het nette huis van een gerespecteerde ingenieur en bouwer van het socialistische Nowa Huta speelt zich achter gesloten deuren het drama af van een ogenschijnlijk ideaal gezin. Gezien door de ogen van een kind wordt het nog scherper. De volwassen Lena keert terug naar haar ouderlijk huis om haar vader recht in de ogen te kijken en te ontdekken of alles te vergeven is, en of het respect en de liefde die bij de band tussen ouder en kind horen sterker zijn dan de herinnering aan het aangedane leed. Lucyna Olejniczak is geboren in Krakau en woont daar nog steeds. Ze is van beroep medisch laborante en werkte vroeger bij de leerstoel Farmacologie van de Jagiellonische Universiteit. Ze reist veel, leert graag nieuwe mensen kennen en sluit makkelijk vriendschap. Ze is dol op katten en op haar kleindochter. Ze schreef onder meer de bestsellerreeksen 'Kobiety z ulicy Grodzkiej', 'Lilie królowej' en 'Pani na wrzosowisku'. 'Een klassiek verhaal over huiselijk geweld, misbruik en een gezin zoals er duizenden waren, zijn en zullen zijn. Tegelijk slaagt de auteur er uitstekend in de bredere context te beschrijven – te laten zien hoe de bewoners van een flatwijk leefden, hoe de arbeiders en arbeidsters functioneerden, en de zorgen en angsten van die tijd te schetsen (schuilkelders!). Juist door deze elementen onderscheidt het boek van Olejniczak zich van andere. Geweldig is de combinatie van de realistische laag met de verbeelding van een klein meisje, dat haar angsten uiteraard kanaliseert door te leven in haar eigen, denkbeeldige wereld. Olejniczak overdrijft echter niet met de beklemming: er is veel ademruimte, er zijn kinderavonturen en observaties van de werkelijkheid vanuit het perspectief van een jonge bewoonster ervan. De auteur schrijft geslaagde dialogen, die levendig en natuurlijk zijn, en je merkt dat ze dit verhaal van begin tot eind onder controle heeft, wat niet altijd het geval is. Ik let altijd op één aspect: wordt de Volksrepubliek Polen uitsluitend voorgesteld als een bron van lijden, een grauwe en lelijke wereld waarin niets vreugde kon brengen en waarin mensen van 's ochtends vroeg te maken hadden met censuur, tekorten in de winkels en de gewelddadigheid van het systeem? In werkelijkheid leefden mensen, waren ze blij, vonden ze de nieuwe flats mooi, zagen ze bepaalde vooruitzichten – en natuurlijk was het een leven dat in hoge mate beperkt en moeilijk was, maar het dagelijks leven kon soms toch heel aangenaam zijn. Ook daarover gaat 'Księżniczka' veel; de auteur maakt de tijd waarover ze schrijft niet angstaanjagend, ze bekijkt die mild, maar niet kritiekloos. Dit is werkelijk wijs geschreven.' Wojciech Szot, @Zdaniem Szota