Kasjoebië is, net als Silezië, een bijzondere regio binnen het ogenschijnlijk monolithische, op identiteit gebaseerde beeld van Polen. Jarenlang werd het met argwaan bekeken: voor sommigen te Pools, voor anderen te Duits. Het ligt tussen Oost en West, heeft een eigen taal, is zich bewust van zijn eigenheid, is diep geworteld in de geschiedenis en wordt omringd door prachtige natuur. Tomasz Słomczyński beschrijft lokale verhalen die hij tijdens ontelbare tochten verzamelde. Deze kasjoebische wanoga biedt hem de kans om van heel dichtbij te kijken, en ontmoetingen met mensen uit de streek en met nieuwkomers vormen het uitgangspunt voor verhalen over de complexe identiteit van de Kasjoeben, hun woelige verleden en hun hedendaagse problemen. De leus „Ni ma Kaszëb bez Pòlonii, a bez Kaszëb Pòlsczi”, die hier door de generaties heen wordt herhaald en nu eens klinkt als een lofzang op eenheid en dan weer de eigenheid benadrukt, is ook een uitnodiging om samen met de auteur meer te leren over dit bijzondere stukje van ons land. „Zijn Kasjoeben eigenlijk wel Polen? Of misschien geverfde Duitsers? Of een volledig aparte Slavische stam? En hun taal dan?! Is Kasjoebisch niet gewoon verbasterd Pools? Słomczyński neemt ons mee op reis door „het andere Kasjoebië”, gaat moeilijke vragen niet uit de weg en bezoekt plaatselijke activisten, getuigen van de geschiedenis, esoterici en vissers. Briljant toont hij aan dat Kasjoebië niet alleen een vakantieparadijs is waar de „inboorlingen” snuiftabak snuiven en kip met rijst in witte saus eten, maar ook een bebloede streek waar geesten en demonen rondwaren en diep in de kasten lijken verborgen liggen. Kasjoebië, een land van ontelbare meren, waarvan er veel op de bodem werkelijk duistere verhalen verbergen. Słomczyński duikt diep; kijk zeker wat hij voor jullie aan de oppervlakte heeft gebracht.” Grzegorz Wysocki, „Gazeta Wyborcza”