Een van de belangrijkste romans van een hedendaagse Iraanse klassieker.
Adabijāt-e defā-e moghaddas, oftewel de literatuur van de heilige verdediging, is in Iran een apart literair subgenre en tegelijk slechts één van de activiteiten binnen het staatsgeschiedenisbeleid dat gericht is op de tragische Iraaks-Iraanse oorlog. En inderdaad: voor de jonge, maar al wankelende Islamitische Republiek was het conflict met het Irak van Saddam aanvankelijk een vormende en staatsvormende gebeurtenis, die de Iraniërs opnieuw verenigde tegen een gemeenschappelijke vijand. Al snel groeide het echter uit tot een bijna acht jaar durende, uitputtende, bloedige en zinloze oorlog, die aan maar liefst twee miljoen mensen aan beide zijden van het front het leven zou kosten.
De roman van Doulatabadi, die vanwege de censuur in Iran tien jaar op publicatie moest wachten, rukt de heilige verdediging volledig het verheven religieus-nationalistische karakter af dat haar wordt toegeschreven. Het is een reflectie over de nationale identiteit in de dodelijke hitte van vijftig graden aan de Iraans-Iraakse grens. Het is een dodelijke dorst te midden van een zinloze stellingoorlog, waar niemandsland uit een container water bestaat. En ten slotte is het een postmoderne meta-vertelling over journalisten, schrijvers en iedereen die tijdens oorlogen met de pen strijdt. Maar zouden ze dat wel moeten doen?