Fajdros z wysyłką do Niemiec

Fajdros (o miłości, o pięknie; etyczny) należy do najważniejszych dialogów Platona (427-347 p.n.e.) greckiego filozofa, ucznia Sokratesa, założyciela Akademii, twórcy racjonalizmu i idealizmu. Uznaje się, że Platon napisał 35 dialogów, które dzieli się na 3 okresy: wczesny, średni i późny. Fajdros to dialog z okresu średniego, zwanego też konstrukcyjnym. W pewnym sensie można go uznać za dopełnienie Uczty, naprawdę jest jednak czymś więcej, tyczy bowiem nie tylko Erosa ale też piękna, o można i za W. Tatarkiewiczem uznać, iż jest to alegoryczny opis stosunku duszy do idei. Dialog publikujemy w klasycznym przekładzie wraz z posłowiem i objaśnieniami i ilustracjami Władysława Wiwickiego oraz Dodatkami, uzupełnieniami, wyjaśnieniami Igora Atanaziewicza.
W rozmowie Sokrates z Fajdrosem, w której początkowo odwołują się często do Lizjasza, a toczonej wyjątkowo nie w Atenach, a na spacerze poza nimi nad rzeką Illssos takie i znajdziemy fragmenty:
Sokrates: Ale wiesz, przyjacielu, czy my znowu nie zanadto brutalnie
atakujemy sztukę wymowy? Trochę – to nie szkodzi.
Bo ona gotowa powiedzieć:
„Cóż wy za głupstwa wygadujecie? Przecież ja nikogo,
kto nie zna prawdy, nie zmuszam, żeby się uczył mówić,
ale gdyby się mnie kto pytał o radę, to niech już
tamto ma przedtem, a potem dopiero niech mnie bierze.
A to tylko mówię wielkim głosem, że bez mojej po-
mocy człowiek, który by i znał byty, bezwarunkowo nie
potrafi przekonywać ludzi i nakłaniać żadną inną sztuką”.